rymopisarstwo

- Za co nienawidzisz swojego ciała?

- Za usta, których jedyna przyjemnością jest jedzenie, za brzuch po przejściach i piersi, które zwiędły w oczekiwaniu na to, aż ciało zdecyduje stać się kobietą. I jeszcze za uda, które zamiast objąć go w pasie, splatają się kurczowo, chowając wstyd małej dziewczynki.

Znanemu tylko z imienia i nielicznych, zapomnianych już dowodów na realność jego egzystencji składała czołobitnie hołdy, pisząc dla niego wiersze, wzdychając przed snem modlitewnie i oddając mu każdą myśl wolną od zawodowej refleksji i rodzicielskiej troski.

A przecież nie był Bogiem.

Przedmiotami sytuacji artystycznej były ich własne ciała w kontekście czasu, wyciętego ostrą czerwoną linią z grafiku urlopów, i przestrzeni łóżka wepchniętego w kąt pokoju wynajętego w nadmorskim kurorcie. Byli dla siebie artystą i publicznością połączonymi najbardziej poruszającymi doznaniami, zaskoczeni i wyrwani z kanonu szczegółowo dopracowanych scenariuszy. Celebrowali akt tworzenia, przygotowując nowe ciało do całkiem nowego performance’u.